Ukuthula

In december en januari treedt het Leuvens Meisjeskoor op met de Trinid Singers, een vocaal ensemble van dezelfde dirigente. Samen zullen wij onder andere "Ukuthula" zingen, een Zoeloe-traditional die het Leuvens Meisjeskoor geleerd heeft van het KwaZulu-Natal Youth Choir uit Durban. 

Deze Zoeloe-traditional is heel anders dan de typisch Afrikaanse muziek waarmee je meestal in aanraking komt als westerling. "Ukuthula" is een heel ingetogen lied dat het geloof in Jezus uitspreekt. Iedere keer weer bezorgt het me kippenvel!

In deze video wordt  "Ukuthula" gezongen door het University of Johannesburg Choir:

Hope

Dit jaar staat Music For Life, de eindejaarsactie van Studio Brussel en het Rode Kruis, in het teken van aidsweeskinderen in zuidelijk Afrika. Daarom is radiopresentator Bram Willems deze week in Swaziland, een ministaatje tussen Zuid-Afrika en Mozambique.

Uiteraard stopt de aidsepidemie niet aan de grenzen van Swaziland. Ook in Zuid-Afrika leven veel  kinderen die hun ouders aan aids hebben verloren. 

Met het Leuvens Meisjeskoor steunen wij H.O.P.E. Flanders, een Belgisch project dat zich focust op de weeskinderen in Mpumalanga, een provincie in het noordoosten van Zuid-Afrika.

H.O.P.E. staat voor Hiv/aids Outreach Prevention Education. Door aidsweeskinderen op te vangen en te zorgen dat ze de nodige educatie krijgen, probeert H.O.P.E. de vicieuze cirkel van armoede en ziekte te doorbreken. Zo leren de kinderen in 'life skills'-klassen allerlei vaardigheden die ze in het dagelijkse leven nodig hebben. Verder worden er onder andere voetbaltoernooien en talentenjachten georganiseerd.

Op dit ogenblik bouwt H.O.P.E. in het deelgebied Masoyi een computerklas en een cultureel dorp. Het is de bedoeling om in dat dorp toeristen te laten proeven van de Swazicultuur. Wij mochten vorige zomer een handje toesteken in Masoyi. Een unieke ervaring!

H.O.P.E. Flanders steunen kan onder andere door peter of meter te worden van een van de kinderen. Ook worden er af en toe benefietconcerten georganiseerd en wordt er jaarlijks een kalender ten voordele van het project verkocht.

 

Meditatief intermezzo

In zijn essay "Why I Blog" heeft Andrew Sullivan zijn ideeën over bloggen neergeschreven.

Volgens die ideeën lijk ik voorlopig vooral veel fout te doen op mijn blog. Zo vindt Sullivan dat een "blog [...] not so much daily writing as hourly writing [is]". Ik raak voorlopig niet aan een dagelijkse post voor mijn blog, laat staan dat ik om het uur een bericht zou kunnen posten. Verder denk ik blijkbaar ook veel te lang na voor ik iets post. Sullivan hecht dan ook vooral belang aan kwantiteit, terwijl ik eerder probeer om kwaliteit voorop te stellen.

Toch zijn er ook een aantal zaken uit het essay waarin ik mij kan vinden.

I remember first grappling with what to put on my blog. [...] As I used it to post columns or links to books or old essays, it occurred to me that I could also post new writing—writing that could even be exclusive to the blog. But what?

De 'waarover'-vraag is er ook één die ik me stel. Vrij snel had ik besloten om deze blog aan Zuid-Afrika te wijden, maar het blijft moeilijk om de stap naar een concreet onderwerp te zetten. Vaak vraag ik me af: 'Is dit wel fijn om te lezen?', 'Zijn ook andere mensen geïnteresseerd in Botha of Moholoholo?' Het is enigszins geruststellend om te lezen dat ook een routinier als Sullivan ooit met de 'waarover'-vraag geworsteld heeft.

 But the superficiality masked considerable depth—greater depth, from one perspective, than the traditional media could offer. The reason was a single technological innovation: the hyperlink.

Ook hier heeft Sullivan een punt. Een link kunnen leggen naar andere websites laat je toe dingen anders te benaderen. Ook geeft het je de mogelijkheid om meer context aan te reiken aan je lezers. Als ze willen, kunnen ze de hyperlinks gebruiken om gemakkelijk aan meer informatie over een onderwerp te raken. Zo kan je hen op weg zetten nieuwe dingen te ontdekken. Dat is dan ook wat ik hier op mijn manier probeer te doen: jullie laten kennis maken met Zuid-Afrika ...

Moholoholo

De laatste dagen was er heel wat aandacht voor de Zuid-Afrikaanse dierenwereld in de Vlaamse pers. 

Zo stond er vrijdag in Het Nieuwsblad een foto van een krokodil die een baby-olifantje bij de slurf neemt. De foto is genomen in het Kruger National Park, het bekendste wildpark van Zuid-Afrika.

In de weekendkrant van De Standaard was er echter een veel minder prettig verhaal te lezen. Bijna dagelijks zou er in Zuid-Afrika minstens één neushoorn gedood worden door stropers. De hoorn van die dieren zou ontzettend veel geld opleveren. De neushoornjacht neemt dan ook de proporties van georganiseerde misdaad aan. Zo is de methode van de stropers op korte tijd ontzettend geprofessionaliseerd. Waar ze vroeger enorm veel tijd verloren met het hakken van de hoorn, gebeurt het hele proces nu - dankzij een hightech uitrusting - op amper twintig minuten.

Wat die stropers doen is een echte schande! Jammer genoeg zijn het niet alleen de stropers die de wilde dieren in Zuid-Afrika schade berokkenen. Ook boeren durven roofdieren neerschieten als die zich op hun grond begeven.

Gelukkig bestaan er ook initiatieven om de dierenwereld te helpen. Vorige zomer hebben wij bijvoorbeeld een bezoek gebracht aan het Moholoholo Rehabilitation Centre. Daar vangen ze gewonde wilde dieren op om ze te verzorgen en terug in het wild vrij te laten. De dieren die te fel gehavend zijn, blijven in het Centre en dienen als 'woordvoerder' voor hun soort. Dat wil zeggen dat ze in het Centre verzorgd worden en op hun manier het verhaal van hun soortgenoten vertellen aan de vele bezoekers.

Werkelijk een schitterend initiatief! Hopelijk helpt het toch een beetje om de misdaden tegen wilde dieren tegen te gaan ...

Deze leeuwen zijn 'woordvoerders' voor hun soortgenoten

Afkomst kies je niet

Vanmorgen was de Nederlandse zanger Stef Bos te gast bij Friedl' Lesage in het programma Een leven in boeken op Radio 1. Toen ze het over het boek Eilande van Dan Sleigh hadden, vertelde Bos over zijn vrouw, de Zuid-Afrikaanse kunstenares Varenka Paschke. Zij is de kleindochter van ex-president Pieter Willem Botha. Die afkomst heeft blijkbaar toch een zekere invloed gehad op haar leven. 

Pieter Willem Botha werd in 1978 premier van Zuid-Afrika. Zijn premierschap eindigde toen hij in 1984 de president van het land werd. Botha was lid van de Nasionale Party en aanhanger van het apartheidsregime. Dat verhinderde hem echter niet om enkele apartheidswetten te versoepelen. Zo creëerde hij drie parlementen: één voor de kleurlingen, één voor de Indiërs en uiteraard één voor de blanken. De zwarte bevolking kreeg geen parlement. In de loop van Botha's presidentschap werd de internationale druk op het apartheidsregime van Zuid-Afrika echter groter. Dat zorgde onder andere voor de afschaffing van de pasjeswet (zwarten en kleurlingen moesten een bepaald persoonsbewijs bij zich hebben in 'blanke' gebieden) en uiteindelijk voor het aftreden van Botha in 1989.

Als aanhanger van het apartheidsregime is Botha zeker niet de meest geliefde president uit de Zuid-Afrikaanse geschiedenis. Maar is het nu echt nodig om zijn kleindochter daarvoor te straffen en haar de toegang tot een kunstacademie te ontzeggen? Zij kan het toch ook niet helpen wie haar grootvader is? Zij is toch niet verantwoordelijk voor zijn daden?

Dat Paschke zelf geen aanhanger is van de apartheid heeft ze trouwens bewezen. Zo vertelde Stef Bos dat zij Nelson Mandela leerde schilderen. Toen uitkwam dat ze Botha's kleindochter was, nam Mandela haar dat dan ook niet kwalijk. Volgens Bos reageerde Mandela "zoals hij is. Iemand die de complexiteit van het leven zo goed begrijpt dat hij weet dat, als jij de kleindochter bent van, dat dat niks zegt over jou".

Iedereen zou een voorbeeld moeten nemen aan Nelson Mandela en mensen niet beoordelen op basis van de daden van hun ouders of grootouders ...

Sanibonani!

Dat is 'Hallo!' in het SiSwati, één van de elf officiële talen van Zuid-Afrika. Op die manier zou ik jullie graag welkom heten op mijn blog.

Vorige zomer heb ik als lid van het Leuvens Meisjeskoor mijn tweede rondreis door Zuid-Afrika gemaakt. Tijdens die reis heb ik opnieuw gemerkt hoe dit prachtige land je vastgrijpt en niet meer loslaat. Daarom heb ik besloten om er deze blog aan te wijden.

Het is de bedoeling om verschillende facetten van Zuid-Afrika te belichten. Dat kan variëren van de geschiedenis, tot bekende figuren als Nelson Mandela, tot zelfs de taal en literatuur.

Ik wens jullie alvast veel leesplezier!