Ukuthula

In december en januari treedt het Leuvens Meisjeskoor op met de Trinid Singers, een vocaal ensemble van dezelfde dirigente. Samen zullen wij onder andere "Ukuthula" zingen, een Zoeloe-traditional die het Leuvens Meisjeskoor geleerd heeft van het KwaZulu-Natal Youth Choir uit Durban. 

Deze Zoeloe-traditional is heel anders dan de typisch Afrikaanse muziek waarmee je meestal in aanraking komt als westerling. "Ukuthula" is een heel ingetogen lied dat het geloof in Jezus uitspreekt. Iedere keer weer bezorgt het me kippenvel!

In deze video wordt  "Ukuthula" gezongen door het University of Johannesburg Choir:

Hope

Dit jaar staat Music For Life, de eindejaarsactie van Studio Brussel en het Rode Kruis, in het teken van aidsweeskinderen in zuidelijk Afrika. Daarom is radiopresentator Bram Willems deze week in Swaziland, een ministaatje tussen Zuid-Afrika en Mozambique.

Uiteraard stopt de aidsepidemie niet aan de grenzen van Swaziland. Ook in Zuid-Afrika leven veel  kinderen die hun ouders aan aids hebben verloren. 

Met het Leuvens Meisjeskoor steunen wij H.O.P.E. Flanders, een Belgisch project dat zich focust op de weeskinderen in Mpumalanga, een provincie in het noordoosten van Zuid-Afrika.

H.O.P.E. staat voor Hiv/aids Outreach Prevention Education. Door aidsweeskinderen op te vangen en te zorgen dat ze de nodige educatie krijgen, probeert H.O.P.E. de vicieuze cirkel van armoede en ziekte te doorbreken. Zo leren de kinderen in 'life skills'-klassen allerlei vaardigheden die ze in het dagelijkse leven nodig hebben. Verder worden er onder andere voetbaltoernooien en talentenjachten georganiseerd.

Op dit ogenblik bouwt H.O.P.E. in het deelgebied Masoyi een computerklas en een cultureel dorp. Het is de bedoeling om in dat dorp toeristen te laten proeven van de Swazicultuur. Wij mochten vorige zomer een handje toesteken in Masoyi. Een unieke ervaring!

H.O.P.E. Flanders steunen kan onder andere door peter of meter te worden van een van de kinderen. Ook worden er af en toe benefietconcerten georganiseerd en wordt er jaarlijks een kalender ten voordele van het project verkocht.

 

Meditatief intermezzo

In zijn essay "Why I Blog" heeft Andrew Sullivan zijn ideeën over bloggen neergeschreven.

Volgens die ideeën lijk ik voorlopig vooral veel fout te doen op mijn blog. Zo vindt Sullivan dat een "blog [...] not so much daily writing as hourly writing [is]". Ik raak voorlopig niet aan een dagelijkse post voor mijn blog, laat staan dat ik om het uur een bericht zou kunnen posten. Verder denk ik blijkbaar ook veel te lang na voor ik iets post. Sullivan hecht dan ook vooral belang aan kwantiteit, terwijl ik eerder probeer om kwaliteit voorop te stellen.

Toch zijn er ook een aantal zaken uit het essay waarin ik mij kan vinden.

I remember first grappling with what to put on my blog. [...] As I used it to post columns or links to books or old essays, it occurred to me that I could also post new writing—writing that could even be exclusive to the blog. But what?

De 'waarover'-vraag is er ook één die ik me stel. Vrij snel had ik besloten om deze blog aan Zuid-Afrika te wijden, maar het blijft moeilijk om de stap naar een concreet onderwerp te zetten. Vaak vraag ik me af: 'Is dit wel fijn om te lezen?', 'Zijn ook andere mensen geïnteresseerd in Botha of Moholoholo?' Het is enigszins geruststellend om te lezen dat ook een routinier als Sullivan ooit met de 'waarover'-vraag geworsteld heeft.

 But the superficiality masked considerable depth—greater depth, from one perspective, than the traditional media could offer. The reason was a single technological innovation: the hyperlink.

Ook hier heeft Sullivan een punt. Een link kunnen leggen naar andere websites laat je toe dingen anders te benaderen. Ook geeft het je de mogelijkheid om meer context aan te reiken aan je lezers. Als ze willen, kunnen ze de hyperlinks gebruiken om gemakkelijk aan meer informatie over een onderwerp te raken. Zo kan je hen op weg zetten nieuwe dingen te ontdekken. Dat is dan ook wat ik hier op mijn manier probeer te doen: jullie laten kennis maken met Zuid-Afrika ...

Moholoholo

De laatste dagen was er heel wat aandacht voor de Zuid-Afrikaanse dierenwereld in de Vlaamse pers. 

Zo stond er vrijdag in Het Nieuwsblad een foto van een krokodil die een baby-olifantje bij de slurf neemt. De foto is genomen in het Kruger National Park, het bekendste wildpark van Zuid-Afrika.

In de weekendkrant van De Standaard was er echter een veel minder prettig verhaal te lezen. Bijna dagelijks zou er in Zuid-Afrika minstens één neushoorn gedood worden door stropers. De hoorn van die dieren zou ontzettend veel geld opleveren. De neushoornjacht neemt dan ook de proporties van georganiseerde misdaad aan. Zo is de methode van de stropers op korte tijd ontzettend geprofessionaliseerd. Waar ze vroeger enorm veel tijd verloren met het hakken van de hoorn, gebeurt het hele proces nu - dankzij een hightech uitrusting - op amper twintig minuten.

Wat die stropers doen is een echte schande! Jammer genoeg zijn het niet alleen de stropers die de wilde dieren in Zuid-Afrika schade berokkenen. Ook boeren durven roofdieren neerschieten als die zich op hun grond begeven.

Gelukkig bestaan er ook initiatieven om de dierenwereld te helpen. Vorige zomer hebben wij bijvoorbeeld een bezoek gebracht aan het Moholoholo Rehabilitation Centre. Daar vangen ze gewonde wilde dieren op om ze te verzorgen en terug in het wild vrij te laten. De dieren die te fel gehavend zijn, blijven in het Centre en dienen als 'woordvoerder' voor hun soort. Dat wil zeggen dat ze in het Centre verzorgd worden en op hun manier het verhaal van hun soortgenoten vertellen aan de vele bezoekers.

Werkelijk een schitterend initiatief! Hopelijk helpt het toch een beetje om de misdaden tegen wilde dieren tegen te gaan ...

Deze leeuwen zijn 'woordvoerders' voor hun soortgenoten